به گزارش خبرگزاری زیست آوا، خلیج گرگان، روزگاری آیینه‌ی زندگی در شمال ایران، حالا در آستانه‌ی نابودی ایستاده است.
صدای مرغان دریایی جایش را به زوزه‌ی باد داده و قایق‌هایی که زمانی در موج می‌رقصیدند، امروز در گل فرورفته‌اند. آب عقب‌نشینی کرده، زمین ترک خورده و نفس‌های خلیج، به شماره افتاده است.

اما پرسش بزرگ اینجاست: چه کسی باید پاسخگوی این مرگ آرام باشد؟

با وجود وعده‌های مکرر برای احیای خلیج گرگان، بسیاری از مصوبات ستاد ملی تالاب‌ها هنوز روی کاغذ مانده‌اند. لایروبی کانال آبرسان هرچند آغاز شد، اما ادامه پیدا نکرد. پمپاژ آب، تأمین حق‌آبه و احداث تصفیه‌خانه‌ها — همه در حد وعده ماندند.

اکنون نهادهای نظارتی و نمایندگان مجلس وارد میدان شده‌اند.
مدیرکل بازرسی استان گلستان می‌گوید تنها ۳ تا ۵ سال فرصت داریم تا خلیج گرگان را نجات دهیم؛ بعد از آن، شاید دیگر دیر باشد. از سوی دیگر، سخنگوی کمیسیون عمران مجلس از شکایت رسمی از سازمان محیط زیست و سازمان برنامه و بودجه خبر داده و می‌گوید: «قانون اجرا نشده و باید پاسخ داده شود».

اما در میان این همه گزارش و بیانیه، خلیج گرگان همچنان تنهاست.
پهلوان خسته‌ای که میان نیزارها جان می‌دهد، در حالی‌که مسئولان از پشت تریبون وعده‌ی “احیا” می‌دهند.

🔹 آیا هزار میلیارد تومان بودجه‌ی جدید می‌تواند دوباره نفس را به این نگین خزر بازگرداند؟
🔹 یا باز هم، داستان خلیج گرگان به فصلی از وعده‌های ناتمام بدل خواهد شد؟

زمان، به سرعت می‌گذرد و آب همچنان عقب‌نشینی می‌کند…

تحریریه خبرگزاری زیست‌آوا