“ذخیرگاه زیست‌کره؛ جایی که زمین هنوز نفس می‌کشد…”

در جهانی که هر روز دمای آن بالاتر می‌رود و مرزهای سبز روی نقشه محو می‌شوند، ذخیرگاه‌های زیست‌کره به مثابه قلب‌های تپنده زمین، هنوز می‌کوشند تعادل از‌دست‌رفته را حفظ کنند.
۱۲ آبان، روز جهانی ذخیرگاه‌های زیست‌کره، یادآور مسئولیت بزرگ ما در برابر میراث طبیعی است که نه تنها متعلق به امروز ما، بلکه امانتی برای فردای فرزندان این خاک است.

ایران، سرزمینی با تنوع زیستی بی‌نظیر، از میانکاله و ارومیه تا ارسباران و گلستان، گنجینه‌هایی در دل خود دارد که هر یک فصل نابی از حیات را روایت می‌کنند. اما حقیقت تلخ این است که بسیاری از این ذخیرگاه‌ها امروز با تهدید نابودی روبه‌رو هستند — از تغییر اقلیم و خشک‌سالی تا توسعه‌های ناپایدار و غفلت انسانی.

ذخیرگاه زیست‌کره تنها یک عنوان علمی نیست؛ یک تعهد اخلاقی است، پیمانی میان انسان و طبیعت. پیمانی که می‌گوید توسعه بدون احترام به زیست‌کره، توسعه‌ای بی‌جان است.

در چنین روزی، باید از خود بپرسیم:
چقدر به زمین گوش داده‌ایم؟
چقدر برای حفظ سکوت پرارزش جنگل‌ها، پاکی آب‌ها و تپش حیات در گونه‌های جانوری تلاش کرده‌ایم؟

جهان به مرز تصمیم رسیده است — و ما نیز.
اگر امروز ذخیرگاه‌ها را پاس نداریم، فردا دیگر چیزی برای ذخیره کردن نخواهد ماند.
به احترام هر درختی که هنوز ایستاده،
هر پرنده‌ای که هنوز آواز می‌خواند،
و هر انسانی که هنوز امید دارد،
روز جهانی ذخیرگاه زیست‌کره را گرامی می‌داریم.

فاطمه باقری