زایندهرود، قربانی توسعه ناپایدار / هشدار کارشناسان: «بیتوجهی به اقلیم، اصفهان را میبلعد»
به گزارش خبرگزاری زیستآوا – توسعه اگر همگام با محیطزیست نباشد، نه نشانی از پیشرفت دارد و نه آیندهای برای سرزمین میگذارد.
بهرام نادی، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد نجفآباد، در برنامه «اصفهان، میراث جهانی» گفت: برای داشتن ایرانی پایدار، باید توسعه را با طبیعت آشتی داد. او خشکی زایندهرود را نتیجه مستقیم ناسازگاری میان توسعه و محیطزیست دانست.
نادی با اشاره به پیشینه تاریخی زایندهرود افزود: «اصفهان، شهری بود که با آب زاده شد و با زایندهرود نفس میکشید. اما توسعهی بیبرنامه و سیاستهای اشتباه، رگ حیاتی این شهر را خشکاند.»
او تأکید کرد: از قانون ملی شدن آب در سال ۱۳۴۷ تا مجاز شدن چاههای غیرمجاز در دهه ۶۰، تصمیمهایی که بدون توجه به ظرفیت زیستمحیطی گرفته شدند، زمینه فرونشست زمین و بحران آبی اصفهان را رقم زدند.
حشمتالله انتخابی، پژوهشگر محیطزیست نیز در این نشست گفت: «زایندهرود فقط یک رود نیست؛ رگ حیات تمدن ایران است. قطع جریان آن یعنی مرگ تدریجی اصفهان.»
به گفته او، بیش از ۳۱ طرح بارگذاری آب در بالادست زایندهرود اجرا شده که اگر متوقف نشود، فاجعه زیستمحیطی و فرهنگی در انتظار مرکز ایران خواهد بود.
طاهره دادخواه، فعال محیطزیست، هم هشدار داد: «تالاب گاوخونی که هزاران سال نگین پایداری در دل کویر بود، امروز بیش از ۹۹ درصد خشک شده و به منبع گردوغبار سمی بدل گشته است. اگر جریان آب زایندهرود بازنگردد، اصفهان در آستانه بحرانی تاریخی است.»
اصفهان، شهری که روزی نماد همزیستی انسان و طبیعت بود، امروز با صدای ترک خوردن زمین و بوی خاک خشک، از ما میپرسد:
آیا توسعه بدون طبیعت، واقعاً توسعه است؟
آیا این نوشته برایتان مفید بود؟
