در تقویم جهانی، روزی به نام خاک ثبت شده است؛ اما حقیقت تلخ این است که ما هر روز بخشی از آینده‌ خود را زیر پای‌مان از بین می‌بریم. خاک—این لایه نازک و خاموش—اساس امنیت غذایی، پایداری زیست‌بوم و حتی هویت سرزمینی ماست؛ اما بیش از هر زمان دیگری در معرض فرسایش، تخریب، آلودگی و بی‌توجهی قرار دارد.

ایران امروز با یکی از بالاترین نرخ‌های فرسایش خاک در جهان روبه‌روست؛ رقمی که نه یک هشدار، بلکه یک فاجعه آرام است. خشکسالی، مدیریت نادرست زمین، چرای بی‌رویه، از بین رفتن پوشش گیاهی و پروژه‌هایی که بدون ارزیابی محیط‌زیستی اجرا می‌شوند، همه با هم دست به دست داده‌اند تا خاک این سرزمین را «پیرتر» و «کم‌جان‌تر» کنند.

وقتی خاک می‌میرد، آب می‌رود، کشاورزی سقوط می‌کند، مهاجرت آغاز می‌شود و یک کشور از درون پوک می‌شود.
این فقط یک مسئله محیط‌زیستی نیست؛ یک بحران ملی است.

روز جهانی خاک فقط یک یادآوری است؛ یادآوری اینکه هیچ کشوری با خاک بیمار، آینده‌ای سالم نخواهد داشت. ما نیاز داریم که نگاه‌مان را از مصرف‌گرایی به سمت بازسازی، از تخریب به سمت حفاظت و از بی‌تفاوتی به‌سوی مسئولیت تغییر دهیم.

نجات خاک یعنی نجات زندگی.
و اگر امروز اقدام نکنیم، فردایی برای جبران نخواهد بود.

فاطمه باقری