جهان – زیست‌آوا: داده‌های ردیابی جانوران، از مسیرهای مهاجرت تا محدوده‌های زیست، می‌توانند حفاظت از تنوع زیستی را از تصمیم‌گیری‌های کلی به اقدامی دقیق و مبتنی بر شواهد تبدیل کنند.

به گزارش زیست‌آوا، بوم‌شناسی حرکت (Movement Ecology) با استفاده از ابزارهایی مانند گردنبند GPS، ردیاب‌های ماهواره‌ای و تگ‌های رادیویی، نشان می‌دهد جانوران در چه زمان و برای چه نیازهایی در چشم‌انداز جابه‌جا می‌شوند. این داده‌ها برای شناسایی زیستگاه‌های کلیدی، مسیرهای مهاجرت، توقفگاه‌ها و کریدورهای حیات‌وحش اهمیت دارد.

جاده‌ها، حصارها، سکونتگاه‌ها و دیگر زیرساخت‌های انسانی می‌توانند ارتباط میان زیستگاه‌ها را قطع کنند؛ مسئله‌ای که دسترسی گونه‌ها به غذا، آب، جفت و پناهگاه را محدود می‌سازد. داده‌های حرکتی مشخص می‌کنند که آیا مناطق حفاظت‌شده در عمل نیز به یکدیگر متصل‌اند یا خیر و کدام مسیرها به حفاظت یا احیا نیاز دارند.

پژوهشگران همچنین معتقدند تغییر در الگوی مهاجرت، پراکنش یا قلمرو جانوران می‌تواند پیش از آشکار شدن کاهش جمعیت، نشانه‌ای از فشارهایی مانند تخریب زیستگاه، تغییر اقلیم، بیماری یا مزاحمت انسانی باشد. این اطلاعات امکان مداخله زودهنگام و کم‌هزینه‌تر را فراهم می‌کند.

در برخی مناطق آفریقا، داده‌های گردنبند ماهواره‌ای شیرها به هشداردهی به‌موقع برای جوامع محلی و کاهش تعارض با دامداران کمک کرده است. در آسام هند نیز ردیابی فیل‌های آسیایی برای طراحی راهکارهای کاهش خسارت به شالیزارها به کار می‌رود.

مطالعه‌ای تازه در نشریه Proceedings of the Royal Society B با عنوان «نوآوری‌های نوظهور در بوم‌شناسی حرکت برای مواجهه با چالش‌های سیاره‌ای»، بر ضرورت واردکردن داده‌های حرکتی حیات‌وحش به شاخص‌ها و ابزارهای تصمیم‌گیری حفاظتی تأکید دارد.

تحلیل زیست‌آوا:

حفاظت از یک زیستگاه بدون حفاظت از راه‌های ارتباطی آن کافی نیست. اگر کریدورهای حیات‌وحش در طرح‌های توسعه، ارزیابی اثرات محیط‌زیستی و مدیریت مناطق حفاظت‌شده دیده نشوند، جمعیت‌های جانوری—even در محدوده‌های ظاهراً حفاظت‌شده—به جزایری جداافتاده و آسیب‌پذیر تبدیل خواهند شد. داده‌های حرکتی می‌توانند مبنای علمیِ حفاظت از این پیوستگی اکولوژیک باشند.