به گزارش زیست‌آوا، یافته‌های پژوهشگران مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان درباره درختان کهنسال چنار و توت منطقه لنجان نشان می‌دهد این ذخایر ژنتیکی چندصدساله به دلیل محصور شدن در بتن و آسفالت، تنش آبی شدید، آفات چوب‌خوار و مداخلات مخرب انسانی در آستانه زوال قرار دارند. این مطالعه که در نشریه «طبیعت ایران» منتشر شده، هشدار می‌دهد ثبت در فهرست آثار ملی به‌تنهایی ضامن بقای پایه‌های کهنسال نیست و شیوه‌های غیراصولی نظیر بتن‌ریزی پای تنه و حتی پر کردن تنه توخالی درختان با سیمان، پوسیدگی را تسریع کرده است.

تحلیل زیست‌آوا:

درختان کهنسال میراث زیستی و بانک ژنتیکی زنده‌اند، اما برخورد ویترینی و اکتفا به ثبت اداری بدون رژیم آبیاری، هوادهی خاک و کنترل آفات، مرگ تدریجی این پایه‌ها را به دنبال دارد. دستگاه‌های متولی باید حفاظت علمی و میدانی را جایگزین تابلوگذاری‌های تشریفاتی کنند.